Google lanceerde dit weekend ‘Find my Face’, een systeem voor gezichtsherkenning. De toepassing zal optioneel zijn, preciseert Google, dat op die manier de kritiek hoopt te counteren die rivaal Facebook over zich heen kreeg bij de lancering van een gelijkaardig systeem begin dit jaar. ‘Frictionless’, met ander woorden zonder de Facebook zijn gebruikers daarvan op de hoogte te stelde. Zowel Facebook als Google+ gebruiken nu sofware voor gezichtsherkening.

Op basis van biometrische informatie, zoals de afstand tussen de ogen en tussen neus en bovenlip. En met behulp van de gebruikers zelf, die vrienden ‘taggen’. Naarmate de hoeveelheid foto’s waarin een gebruiker getagd is toeneemt, is er meer informatie over hem opgeslagen en wordt het makkelijker voor Facebook om gezichten te herkennen, aangezien het dan meer referentiemateriaal heeft. Sinds de oprichting van Facebook in 2004 zijn er naar schatting 75 miljard afbeeldingen ge-upload en dit jaar kwamen daar elke maand nog eens zo’n zes miljard bij.

Zo kan het gebeuren dat een gebruiker zijn vakantie-album uploadt en de melding ‘Is dit Peter?’ krijgt bij elke afbeelding waarvan Facebook denkt dat Peter erop staat. De gebruiker hoeft gemakshalve alleen nog maar ‘ja’ of ‘nee’ aan te klikken, waardoor mensen sneller in de verleiding komen elkaar te ‘taggen’. ‘Hierdoor is misschien wel de grootste database met foto’s en biometrische gegevens in handen van Facebook.’

Uit onderzoek van een Amerikaanse universiteit is zelfs gebleken dat je met behulp van relatief simpele FR-software en de openbare profielfoto’s op Facebook in meer dan 30 procent van de gevallen de identiteit van iemand op een foto kan vaststellen. Daarmee komt de privacy onder druk te staan.

Facebook gebruikt persoonsgegevens die je zelf niet hebt verstrekt en zonder dat je dat weet. Het gaat namelijk om foto’s die anderen uploaden, waar jij toevallig op staat. Enig gerechtvaardigd belang dat Facebook daarbij zou hebben weegt niet op tegen het privacybelang van de gebruiker. De Duitse privacy-autoriteit is dan ook van mening dat deze verwerking van persoonsgegevens niet toegestaan is. De waakhond eist dat Facebook stopt met het gebruiken van de software en alle reeds verzamelde data verwijdert.

De mogelijkheden van gezichtsherkenningstechniek groeien snel en we kunnen de gevaren nog niet overzien, zo bleek uit onderzoek van Alessandro Acquisti, associate professor aan de Carnegie Mellon Universiteit in Pittsburgh. Dit najaar presenteerde hij Faces of Facebook, Privacy in the Age of Augmented Reality tijdens de hackersbijeenkomst Black Hat Conference in Las Vegas. Acquisti toonde aan dat het linken van verschillende publieke databanken het mogelijk maakt heel veel informatie uit één foto van iemands gezicht te destilleren. Acquisti:

“We wilden laten zien dat privégegevens ook zonder te hacken makkelijk verkrijgbaar zijn. Om de gevaren van het linken van databases duidelijk te maken, hebben we een app voor de iPhone ontwikkeld. Door een foto met een database van afbeeldingen te vergelijken, vind je al snel allerlei gegevens, van seksuele voorkeur tot het Social Security Number.”

Acquisti maakte de applicatie niet beschikbaar voor een groter publiek:

“Ons doel was om aan te tonen wat er technologisch mogelijk is. Het is een griezelige ontwikkeling als mensen met dergelijke apps zelf gezichtsherkenning kunnen inzetten.”

Er wordt nog volop gewerkt aan gezichtsherkenningssoftware, maar zodra de technologie over een jaar of vijf, zoals Acquisti verwacht, goed uitgewerkt is, zullen er veel gegadigden zijn. Ook de overheid kan de software gaan gebruiken, bijvoorbeeld om verdachten op te sporen: de beelden van  bewakingscamera’s in de  publieke ruimte bieden daarvoor ongekende mogelijkheden.

Het gevaar zit hem in een overdreven geloof in de veronderstelde onfeilbaarheid van die technologie, het risico op typecasting wordt dan heel groot en gaat de privacy volledig uit het oog verliezen.

Het probleem hierbij is dat iemand die lijkt op de voortvluchtige, ook wordt ‘herkend’. Omdat FR-software niet 100 procent accuraat is (en dat waarschijnlijk nooit zal worden), lopen onschuldige mensen het risico als crimineel behandeld te worden. Dat risico wordt natuurlijk wel kleiner naarmate de software accurater wordt.

Bart van der Sloot, coördinator van het Amsterdam Platform for Privacy Research, wijst op het gevaar van een te groot vertrouwen in de technologie:

“Als de foutmarge van de methode vaak vergeten wordt, zoals ook bij DNA-analyse, en de politie dan ook nog eens geen inzage verschaft in de methode die ze gebruikt aan bijvoorbeeld rechters en onderzoekers, is dat wel een zorgwekkende ontwikkeling.”

Ook bestaat er de kans dat de politie preventief gezichtsherkenningstechniek gaat gebruiken, bijvoorbeeld bij het opsporen van mogelijke terroristen.”‘Dan loop je het risico op typecasting”‘ legt Van der Sloot uit.

“Als iemand voldoet aan het beeld dat wij van bijvoorbeeld een terrorist hebben, kan hij of zij worden opgepakt. Dat gebeurt nu ook al instinctief, maar als je camera’s laat uitkijken naar bepaalde uiterlijke kenmerken, dan geeft dat een onterechte schijn van objectiviteit. Daardoor kunnen mensen op basis van hun uiterlijk meer kans lopen op arrestatie, en dat baart me zorgen”.

Facebook-oprichter Zuckerman vindt juist dat privacy dood is en dat dat helemaal geen slechte ontwikkeling is. Het bedrijf gaf onlangs nog aan geen valse namen en pseudoniemen meer te accepteren, omdat mensen zich online beter zouden gedragen als ze onder hun echte naam bekend zijn. Dit zou ook tot gevolg hebben dat de database met foto’s gelinkt aan namen alleen maar groter wordt.

Hoewel Facebook tot nu vrij onopgemerkt op allerlei manieren het privacyrecht van gebruikers kon schenden, lijkt dat nu niet meer het geval: onlangs dreigde de Hamburgse privacy waakhond Johannes Caspar al het bedrijf aan te klagen omdat het met zijn gezichtsherkenning Europese wetgeving zou overtreden.

Met de Google-Goggles-app kun je met je telefoon scans maken en vervolgens zoeken naar online informatie over het beeld in kwestie.

Google Goggles heeft geen toestemming gekregen om gezichten te scannen – maar herkent Mark Rutte en Michael Jackson wel degelijk. Ook in fotobewerkingprogramma’s als iPhoto, dat standaard op Apple-computers staat, en het gratis Google-programma Picasa, is het mogelijk om gezichten in een persoonlijke verzameling foto’s te herkennen. Naarmate het aantal foto’s waarvan de gebruiker aangeeft dat het om dezelfde persoon gaat groter is, maakt de gezichtsherkenningsfunctie minder fouten. Worden we dan niet allemaal Stasi?

Voorlopig hebben Eric Schmidt en Mark Zuckerberg, de respectieve CEO’s van Google en Facebook, geen oren naar de groeiende vraag van het publiek om hun privacy te respecteren. Schmidt:

“Als mensen ervoor gekozen hebben zichzelf tentoon te stellen voor vijftien minuten roem, dan is dat hun keuze, en moeten ze er maar mee leren leven.”

Zuckerberg stelt onomwonden dat privacy voorgoed tot het verleden behoort, en voegt eraan toe: ‘Mensen voelen er zich heus wel comfortabel bij dat ze niet alleen meer informatie van allerlei aard delen met anderen, maar dat ze dat ook met veel meer mensen doen. Onze sociale normen evolueren gewoon.

‘”Maar daarmee gaat hij voorbij aan de steeds groter wordende groep mensen die er een arm en een been voor over hebben om hun internetreputatie gezuiverd te zien.”

Schmidt en Zuckerberg vegen de vloer aan met onze privacy, tot op het moment dat ze zelf in hun blootje komen te staan. Toen journalisten van Cnet Google gebruikten om enkele gegevens (salaris, woonplaats, hobbies, donaties) boven te halen van Google’s CEO Eric Schmidt en deze data online plaatsten reageerde Google door ALLE journalisten van Cnet op een zwarte lijst te plaatsen.

Zuckerberg kreeg onlangs een koekje van eigen deeg. Door een veiligheidslek op zijn eigen sociaalnetwerksite zijn enkele privéfoto’s van de man op het wereldwijde web beland. Facebook heeft het lek ondertussen gedicht..

Privefoto’s van gebruikers werden in sommige gevallen toegankelijk door middel van een trucje, namelijk een publieke foto van de gebruiker bij Facebook aanmelden als “aanstootgevend”. Eens het trucje via internet verspreid werd, werd ook het profiel van Zuckerberg “aangevallen”. Onder meer een foto waarin hij een kip vasthoudt, werd zo gelekt.

Facebook erkende het veiligheidsprobleem, maar zegt dat het slechts beperkte tijd online was. Het systeem is ondertussen gedeactiveerd en zal pas weer ingeschakeld worden als het probleem opgelost is.

Biljet van 10 Torekes

In ons economisch systeem is ongelijke ruil een overheersend paradigma:
(1) op het vlak van de productie, door de ongelijke evolutie van koopkracht en productiviteit zoals Marx opmerkte.
(2) op het vlak van het verstrekken van de finananciële middelen, een analyse van Bernard Lietaer.
(3) op internationaal vlak tusssen het Zuiden en het Noorden zoals blijkt uit het werk van Samir Amin.
(4) op het vlak van de natuur nl. wat we eruit halen en wat we er aan terug geven.  Zoals  verschillende hedendaagse critici besluiten: Serge Latouche, Tim Jacson, Herman Daly

Via internet vind men steeds meer oplossingen die gebaseerd zijn op een gelijke ruil zoals collaborative consumption en complementary currencies. Ze gaan uit van een gelijke ruil.

De regels voor lokaal delen die ik hier bespreek en die ik ontleen aan onderstaande video kunnen ook gebruikt worden zonder Internet, het komt er in feite op aan dat de regels met of zonder internet dezelfde zijn.

Lokaal Delen en Ruilen

80% van de spullen die we bezitten worden slechts 1x in de maand gebruikt.

75% van de mensen  kennen de namen van hun geburen niet

Het delen van gereedschap creëert wederzijds vertrouwen, sociale relaties verbeteren in gemeenschap.

Financiële winst en goed voor milieu.

Het concept is afhankelijk  van wederzijds vertrouwen, daarin zijn 4 zaken belangrijk: informatie, reputatie, verifiactie en een systeem voor conflict oplossing

Informatie

• robuuste gebruikersprofielen
• tips voor vertrouwen veiligheid
• richtlijnen voor de gemeenschap

Reputatie

• ratings en geschiedenis van de transacties
• gemeenschappelijke vrienden
• reputatiepunten en -badges

Verificatie

• kredietkaart verificatie
• GSM verificatie
• verbinden via sociale netwerksite

Conflict Oplossing

• paniek knop = publiek alarm op profiel
• burenbemiddeling
• boetes voor beschadiging of laattijdigheid

Voorbeelden

De biljetten van 1 en 10 TOREKES zijn echt iets waard. Je kan ermee in de wijk brood, groenten en fruit, maar ook spaarlampen kopen. Alle handelaars die Torekes aannemen, vind je op deze site. Met de Torekes kan je bovendien voordelige kado’s verkrijgen aan het Torekesloket in de Wondelgemstraat 73a.

Volkstuin de BOERSE POORT bestaat uit de Akker (moestuinen), de tuinkamers (groepstuinen) en het Kot (ontmoetings- en werkplek). De volkstuin sluit aan bij de Gentse woonwijk Brugse Poort/Malem en ligt naast het natuurgebied de Bourgoyen.

RENTEVRIJ biedt rentevrije leningen aan. Steunt waardevolle projecten en zinvolle initiatieven.

LETS-GENT is een groep mensen, die met elkaar afspraken maken, zodat ze vlot diensten, belevenissen, kennis en goederen kunnen uitwisselen

FIETSKEUKEN  biedt het materiaal, de ruimte, assistentie en een gezellige omgeving om aan je fiets te sleutelen.

VOKO is een groep mensen die om de drie maanden samen biologisch en vegetarisch voedsel bestellen bij een groothandel

Voorbeelden VS

Bronnen

Currency Pluralism and Economic Stability: The Swiss Experience

Eco-Pesa: An Evaluation Of A Complementary Currency Programme In Kenya’s Informal Settlement

Complementary Currency and Quality of Life: Social and Economic Capital Effects on Subjective Well-being

Poor because of money

Selectieve aanbieding is dus veel effectiever. Facebook kan die selectie maken op basis van een analyse van onze profielen en die van onze vrienden. Als we in onze profielen dingen aanbrengen die een fout beeld geven, dan is Fcebook er niets mee en verkoopt het fake info aan zijn klanten. Met als gevolg dat het ook niet zal werken voor die klanten, marketeers van bedrijven. Dus minder clicks op de adds en minder inkomsten voor Facebook.

Een advies van Unsell Yourself — A Protest Model Against Facebook, maak dat jouw profiel niet langer bruikbaar is om te verkopen aan marketeers door het een beetje bij te tunen:

“Hou al je Facebook contacten, de mogelijkheid om berichten te versturen of te chatten of op je wall te posten en toepassingen – met uitzondering van op gedrag gebaseerde advertenties, het eten en drinken van Facebook’s dollar inkomsten en wat hen de troetel van  Wall Street maakt — je kan dat allemaal killen door bijvoorbeeld  “Teen Vogue” toe te voegen aan  jouw. Of Teletubbies. Of Tiffany’s.”

Jouw echte vrienden weten genoeg over jou, het is niet nodig dat je dat nog eens op Facebook aan de hele wereld te grabbel gooit. Voor professionele contacten gebruik je toch best Linkedin. Of wordt lid van Diaspora.

Een voorbeeld van een Yale student

Redenen genoeg om Het te doen

Door het verzamelen van gebruikers informatie kan Facebook gepersonaliseerde en relevantere reclame aanbieden aan zijn klanten. In feite overtreedt Facebook daarmee de Europese privacy-wetgeving, maar dat wuift Zückerberg weg..

De ‘vind ik leuk knop’ is de ware verleider van Facebook. Het is dus niet toevallig dat er geen ‘vind ik niet leuk knop is’.  Zo verzamelde Adidas reeds meer dan 5 miljoen fans. En je vindt het knopje niet alleen op de facebooksite zelf, maar ook op tal van andere sites. Het knopje kan nog meer: het laat zien wie van je vrienden al eerder de webpagina die je bekijkt leuk vonden. Wanneer een aantal van je vrienden, de mensen wiens mening en smaak je waardeert en vertrouwt, een website of artikel te gek vinden, zul je sneller geneigd zijn deze te gaan lezen.

En hopla zo verzamelt Facebook ook nog eens data over welke websites je leuk vind.  Maar de verzameling van deze gegevens is in feite strijdig met de Europese privacy regelgeving.

Exploitanten van websites in de Noord-Duitse deelstaat Sleeswijk-Holstein moeten het ‘vind ik leuk’-icoontje van Facebook van hun sites verwijderen. De privacy-toezichthouder in dat bondsland beschuldigt Facebook ervan via deze ‘like-button’ op onwettige manier gegevens van website-bezoekers te verzamelen.

Websites die het blauwe icoontje met de opgestoken duim laten staan, hangt een boete boven het hoofd van maximaal 50.000 euro.

Sedert 2008 vind je een andere verleider op  allerlei andere sites met userbase, de  ‘Facebook Connect’.

Hoe werkt het systeem?

1. Klik op de ‘Connect with Facebook’ knop om de persoonlijke data uit het Facebook profiel te zuigen en op de site een account te creëen
2. Eens in gelogd kunnen gebruikers met hun Facebook vrienden interageren.
3. Informatie over gebruikers. Activiteiten op de third-party site worden teruggestuurd naar Facebook zodat ze zichtbaar wordt voor hun vrienden

Een idee van hoe Facebook steeds meer de privacy van zijn gebruikers is gaan verkopen vind je in deze statistieken (Bron: Visual Guide To Facebook’s Privacy Changes Over Time)

Donkerblauw staat voor de persoonlijke gegevens die default vrij gegeven worden.

Het donkerblauw zijn der persoonsgegevens van de Facebookgebruikers:

Einde de jaren tachtig zagen hackers en ngo’s het internet als nog goedkope manier om informatie snel te verspreiden.  Democratisering van de informatiestromen. Goedkoop wel, maar nu is er een ander probleem. Ook al zijn alle rekeningen betaald, het is alsof er voortdurend een deurwaarder geflankeerd door twee dienders onze internet-huiskamer binnenstormt om de inboedel te inventariseren.

Waarom doen ze het? Machtswellust? Voyeurisme, of simpelweg omdat het kan…  Op het net kan iedereen het woord nemen. Democratie van het woord. En dat was niet de bedoeling. Dus moet het gajes in de gaten gehouden worden. De legitimiteit van het regime zou wel eens in vraag kunnen gesteld worden.

Vroeger was het alleen de staat die de mensen in de gaten hield,  De wereld van marketing en reclame is vandaag de meest enthousiaste sidekick. Alhoewel sidekick, de vraag moet gesteld worden wie van beide de meeste intieme gegevens verzamelt.

En wat als de ‘function creep‘ zover reikt dat beide werelden de handen in elkaar slaan. Een nachtmerrie?  Jawel, maar een die wel zeer dichtbij aan het komen is. In Griekenland werd de levering van elektriciteit gekoppeld aan het innen van onroerend goed taks.

De Zapatistas moeten de eersten geweest zijn die van het Internet gebruik maakten om hun opstand wereldkundig te maken in 1994. Het was alvast een streep door de rekening van de Mexicaanse regering. Bloedige repressie door het leger was de normale procedure, maar wat doe je als de hele wereld toekijkt?

Meer recent hebben de sociale media een niet onaardige rol gespeeld in de Arabische Lente en bij het ontstaan van de protestbeweging in Spanje. Alle knipperlichten van het panopticum, overheid sloegen zo stilaan tilt. Maar de ‘special intelligence’ waakt en heeft intussen ook zijn wapenarsenaal flink uitgebreid.

Dan maar de wet overtreden

Echelon kwam in 2001 in het nieuws als wereldwijd afluisterprogramma toen het Europees Parlement een tijdelijke commissie oprichtte om te onderzoeken of het niet gebruikt werd voor industriële  spionage.  In zijn rapport beval de commissie de bedrijven aan om cryprografie te gebruiken in zijn communicatie. En doet u dat ook? Encrypteren?

Een ander programma  om de eigen burgers af te luisteren loopt minder in de kijker. Maar al sedert 2006 loopt er een ‘class-action lawsuit‘ van de Electronic Frontier Foundation tegen Narussight. EFF  beschuldigt de telecom-reus ervan de wet en de privacy van haar klanten de schenden door samen te werken met de National Security Agency (NSA) in een illegaal programma voor het afluisteren en data-minen van alle communicatie van de Amerikaanse burgers.

Narus, een dochteroneming van Boeing heeft, niet gehinderd door dit proces, zijn activiteiten en capaciteiten verder uitgebreid. Het verkoopt nu zijn ‘real-time traffic intelligence’ zowel aan regeringen als aan bedrijven. Het Egyptische Telecom is klant.

Narus levert apparatuur voor on-the-spot bewaking van communicatie via internet inclusief het onderbreken van het internetverkeer. NSA overtreedt  op een dagelijkse basis de ‘Foreign Intelligence Surveillance Act’, maar  het Witte Huis vindt dit blijkbaar leuk. Triestige balans echter, bij de laatste bezetting van het Tahrir plein: meer dan veertig doden en 11.000 politieke activisten  in de militaire gevangenissen.

Vodaphone, de grootste internetprovider in Egypte heeft er geen problemen mee, kan er ook geen problemen mee hebben, want de mogelijkheid om het net plat te leggen werd ook voorzien in de contracten die het destijds afsloot met Mubarak.

Ook in de VS probeert men wetgeving gestemd te krijgen die een toestand van ‘cybersecurity emergency’ kan inroepen om het Internet verkeer af te sluiten. De ‘Lieberman-Collins bill‘ of de befaamde kill-switch.

Georgia Tech is intussen eveneens aardig bezig. Het ontwikkelt  algoritmen die een  bedreigingen van binnenuit moeten kunnen detecteren door de analyse van enorme hoeveelheden data – inclusief e-mail, tekstberichten en file transfers – op ongewone activiteiten. Het doet denken aan de film Minority Report, maar als je weet dat universiteiten als de Oregon State University, de University of Massachusetts en de Carnegie Mellon University  meewerken aan het project krijg je toch de ‘creeps’.

Het cyber-industriëel complex

De laatste tien jaar is een totaal  nieuwe industrie ontstaan die in het geheim ons data verkeer onderschept en voor eeuwig op high-end servers bewaart die vele petabytes (een miljoen gigabytes) aan informatie bevatten. Deze industrie biedt nieuwe tools aan om die gegevens te doorzoeken en zo ons verleden te reconstrueren. Zelfs onze real-time bewegingen via onze mobiele telefoons kunnen ons op een dag  achtervolgen.

Wikileaks heeft  zo’n 300 bestanden vrijgegeven, de ‘Spy Files‘, die een nieuw licht werpen op deze industrie. Julian Assange stelde:

“Previously, we had all thought, why would the government be interested in me, my brother? My business is not interesting; I am not a criminal. Now these companies sell to state intelligence agencies the ability to spy on the entire population at once and keep that information permanently. In five or six years’ time, if your brother or someone becomes of interest to that company or the government, they can go back in time and look to see what you said or what you emailed.”

Glimmerglass is zo’n firma waarvan men vemoedt dat ze de onderzeese glasvezelkabels, die de continenten met elkaar verbinden, kan aftappen. Dit kan je zien op deze slides.

WikiLeaks bracht ook een brochure van SS8 van Milpitas, Californië, een product waarmee veiligheidstroepen  ”zien wat ze zien, in real-time” inclusief “ontwerp  e-mails van het doelwit, bijgevoegde bestanden, foto’s en video’s”.

Blue Coat van Sunnyvale, California verkoopt machines die websites kunnen wegfilteren op basis van de inhoud. Syrië kocht zo’n machine bij een reseller in Koeweit, omdat VS sancties rechtstreekse verkoop verbieden.

Het wordt stilaan en horrorverhaal, maar voor wie graag griezelt, de extra lectuur onder dit artikel biedt wel enige mogelijkheden.

Lees ook Digitaal activisme is anders

Bronnen

Wikileaks – The Spy Files

The new cyber-industrial complex spying on us

Democracy, Capitalism and Technology

Feds, EFF Clash in Appeals Court Hearing on NSA Spying

Frans bedrijf Amesys leverde Kadhafi spionagemateriaal

A Research Note on Ethics in the Emerging Age of Uberveillance

Your ISP is watching you

Deep Packet Inspection: Berners-Lee says no to internet ‘snooping’

Abuse of your privacy data collected on Internet

1. No violence, except as a legitimate response to repressive attacks.
2. Assemblies with maximum public participation. The consensus as a method of decision-making.
3. Cooperation and synergies, mutual aid. Dialogue to resolve conflicts.
4. Collective intelligence, encouraging debate and knowledge sharing.
5. horizontal system. No hierarchies and lack of permanent leadership, besides organic leadership, rotating and revocable in any specific area.
6. Impeachment of actual debtocracy.
7. Organizational transparency. The truth as a shared aim.
8. Environmentalism, protecting resources, decrease in consumption, and sustainability
9. Non partisanship, discarding the current system of political representation
10. Anti capitalism. The abuses of capitalism have caused our reaction
11. Humanized economy, giving priority to the common good, based on caring for each other and the world.
12. Self management. Capitalist slave-labor out of the system.
13. Secular spirituality. Any religious rule can not have any influence in the movement.
14. Health and educational systems for the growth of healthy people, leaving the allopathic drug system, and mass-oriented education to fit future work.
15. Inclusivity of every individual or group who respects these values ideology??
16. Revocability and continual review of these values

- Er komen nieuwe plafonds voor belastingaftrek: +226,48 euro
- Bedrijfswagen wordt duurder: + 312 euro
- Betaaltelevisie: +12 euro

Bovendien loopt het gezin dat een verbouwing gepland had voor 3.000 euro mis omdat energiebesparende investeringen niet langer aftrekbaar zijn.

Bedrijven daarentegen blijven genieten van gunstige belastingtarieven. Onlangs berekende de PVDA nog dat de 3000 meest winstgevende Belgische bedrijven slechts belast werden tegen een tarief van 5,73 procent.

Het reële belastingtarief voor de bedrijven bedroeg in 2008 slechts 13,6%. Die cijfers tonen aan dat ze in de voorbije jaren hebben kunnen rekenen op een massieve belastingverlaging. Kijk naar de inkomsten uit vennootschapsbelasting voor de aanslagjaren 2001 tot 2008 – cijfers van Reynders zelf.

Dat er gesleuteld werd aan de notionele intrestaftrek kon niet uitblijven nadat was uitgelekt dat bedrijven als Electrabel, Acelor-Mitall met miljarden belastingsvoordelen aan de haal gaan. Zelfs de OESO vond dat die moest herzien worden. Maar deze hoorn des overvloed voor de bedrijven  is niet afgeschaft, hij is slechts een  beetje teruggedraaid.

Fraude wordt niet aangepakt

Schaduw Economie OESO 2011

Die ontwikkeling van schaduweconomieën hangt nauw samen met de opkomst van het neo-liberalisme. Uit een onderzoek van Friedrich Schneider in de 21 OESO landen blijkt dat de omvang van de  schaduweconomie  gewoon verdubbeld is van 10% in 1970 van het bbp naar gemiddeld 20% in landen als België, Denemarken, Italië, Norwegen, Spanje en Zweden.

Als je deze cijfers ziet dan is de opbrengst  van fraude bestrijding gewoon lachwekkend.  900 miljoen is het streefcijfer. Er worden extra inspecteurs aangeworven.

Eventjes rekenen. het bnp bedroeg in 2010 394,3 miljard dollar of  295 miljard euro.  Als je daar 17,1% van neemt kom je aan 50,5 miljard euro. Aan de laagste reële tarief van 13,7 % (zie hoger) zou een effectieve fraudebestrijding 6,9 miljard moeten opbrengen.

Zie ook Begroting 2012 zal armoede nog doen toenemen

Internet is het goedkoopste kanaal om informatie te verspreiden. Het kan omgevormd worden tot een kanaal langs waar mensen met elkaar kunnen samenwerken ook al bevinden ze zich in de fysische wereld mijlenver van elkaar.

Een andere dynamiek

Internet  is het een ideaal middel om acties over het gehele land, zelfs over de hele wereld te synchroniseren.

Maar het klassieke hiërarchische, broadcast model is zeer kwetsbaar, neem de zender weg en je kanaal ligt plat. Many to many netwerken zijn veel moeilijker uit te schakelen.

Hieronder twee beelden uit de presentatie van Zeynep Tufecki “Faster is Different“

Broadcasting = one to many netwerk

One-to-many netwerken of broadcast modellen zijn kwetsbaar. De hiërarchie van het netwerk maakt het ook kwetsbaar als leiders gecorrumpeerd geraken of hun macht gaan misbruiken.

Mond-op-mond reclame of een one-to-one netwerk is traag, te traag. Zo’n netwerk kan gemakkelijk in zijn evolutie gestopt worden. In autocratische regimes volstaat het dat men enkele van de actiefste elementen selectief uitschakelt om het netwerk plat te leggen.

Many-to-many netwerken ontwikkelen meestal te snel om te kunnen ontmantelen en verschalken op die manier het repressief apparaat. De middelen van een overheid om een opstand neer te slaan zijn beperkt. Ze kan niet een grote fractie van de bevolking tegelijk in de gevangenis gooien.

Many To Many zijn veel moeilijker uit te schakelen

Zeyneb Tufecki vergelijkt de opstand in het mijnstadje Gafsa in Tunesië in 2008 met de opstand in Sidi Bouzid in 2010 toen Mohamed Bouazizi zichzelf in brand stak. De opstand in het mijnstadje werd gemakkelijk geïsoleerd. Op dat moment waren er nog maar 28.000 Facebook-gebruikers in Tunesië. In 2010 waren er 2 miljoen en het protest ging viraal.

Synchrone actie

Synchrone actie is een krachtige vorm van verzet die ook successen boekt tegen repressieve regimes. Ook al is de actie op zichzelf onschadelijk en vreedzaam, de gelijktijdigheid van de actie kan een autoritair regime bedreigen. Synchroon publiek optreden is een uiting van onafhankelijkheid waardoor het heersende propaganda systeem ondermijnd wordt. Het keert de informatie cascades om omdat het de aandacht naar zich toe trekt. De heersende perceptie dat het regime alles onder controle heeft wordt ontkracht.

Dit is vooral het geval zodra de gelijktijdigheid een kritische massa bereikt heeft. Op een bepaald punt worden kwantitatieve veranderingen, kwalitatieve veranderingen.  In de studie van complexiteit noemt men dat ‘emergent behaviour’ of ‘fase overgangen’. Een simpel voorbeeld uit de fysische wereld is he topwarmen van water. Een stijging van de temperatuur met een graad is een kwantitatieve verandering, maar als die blijft doorgaan wordt het kookpunt bereikt en water wordt omgezet in stoom.

“Wij gebruiken Facebook om protesten de plannen,Twitter om ze te coördineren, en Youtube om ze aan de wereld te tonen. ”

Op 15 Mei 2011 bereikte het Spaanse jongeren protest de kritische massa waardoor het niet langer te negeren viel.

Samenvattend drukte een Canadese activiste het concept van Take the Square als volgt uit:

Connection ==> Communication ==> Consensus ==> Change

Opgelet voor overdreven optimisme

Het Internet is en blijft een middel, geen oorzaak. De ontevredenheid in de Arabische wereld was al jaren zeer hoog. De organisatie buiten het net lag even goed aan de basis van  de opstand.

Een misschien wel lugubere vergelijking maakt een en ander duidelijk. In Tunesië was de zelfverbranding van Mohamed Bouazizi de aanleiding van de opstand maar toen een Marokkaanse sans-papier zich zelf in brand stak in September 2012 was er geen haan die er naar kraaide.

Intussen zitten natuurlijk ook de ‘special intelligence‘ diensten niet stil om opstanden die via Sociale Media viraal gaan, in te dijken.

Lees ook: Het cyber-industriëel complex

Daags nadien hield de burgemeester een persconferentie: “Het Eerste Amendement beschermt het spreekrecht. Het geeft geen vrijgeleide om een publieke plaats in te palmen met tenten en slaapzakken.” De burgemeester had eerder al verklaard: “New York is de stad om naartoe te komen en jezelf uit te drukken. Wat er gebeurde in Zuccotti Park was iets anders.” De protesteerders, ging hij verder, hadden het park ingepalmd, “zodat het voor niemand anders nog beschikbaar was.” Ik veronderstel dat elke manifestatie de bezette ruimte “onbeschikbaar voor iemand anders” maakt. En “jezelf uit te drukken”, is anders ook niet wat in het Eerste Amendement staat.

Laten we, zoals de voorzitter van het Amerikaanse Hooggerechtshof Antonin Scala bepleit, naar de eigenlijke tekst gaan kijken. Op één punt had de burgemeester onweerlegbaar gelijk. Het Eerste Amendement beschermt het spreekrecht. Het verbiedt ook “de inperking van… het recht van de bevolking om vreedzaam samen te komen en haar grieven aan de regering kenbaar te maken.” Er kan geen twijfel over bestaan dat de bezetters van Zuccotti Park vreedzaam samenkwamen, en dat hun doelstelling in de brede zin van het woord inderdaad was om hun grieven kenbaar te maken, hoewel sommigen ervan dat niet nog eens expliciet wilden verwoorden, aangezien het feit dat ze samen kwamen in hun buurt al voor zich sprak. De politie was in haar recht om gewelddadige incidenten en andere illegale activiteiten te bestrijden, maar niet om het plein van tenten, slaapzakken en andere persoonlijke bezittingen schoon te vegen. Zelfs een journalist van de New York Times die vond dat de uitdrijving “in zekere zin… verdedigbaar was”, noemde de burgemeester en de ordetroepen “keizerlijk”, wat geen compliment is, zelfs niet in de Keizerlijke Stad.

Maar nu burgemeester Bloomberg zijn collega’s van Oakland, Denver, Potland en Salt Lake City vervoegd heeft als agenten van de verdrijving, blijft de grote vraag, niet alleen voor de occupyers zelf, maar ook voor de bredere concentrische cirkels van sympathisanten en de sociale klassen die door de beweging worden aangesproken: Wat nu? Wat is de relatie tussen het gras (? – turf) en de beweging? Er blijven veel onbeantwoorde vragen en gissingen, maar het is niet zeker dat de uitwijzing per definitie slecht is voor de beweging. Integendeel: het ziet er naar uit dat de uitwijzingen als een trigger gaan werken, om nog meer volk op de been te brengen voor andere manifestaties, ondermeer de acties die op 17 november gepland zijn MoveOn en andere groepen, die niet alleen in Lower Manhattan maar wereldwijd mobiliseren.

Bewegingen verdorren wanneer ze niet evolueren, en ze evolueren wanneer ze leren om intelligent op gebeurtenissen in te spelen en zich aan te passen aan een veranderende omgeving – in dit geval een samenspel van verschillende factoren zoals sympathiserende groepen, politici en de politie. Verschillende bezetters en commentatoren wezen er eigenlijk al op dat “Zuccotti” het moeilijk begon te krijgen om de samenscholingen te beheersen, en dat de situatie met de dag wanordelijker en meer onhandelbaar werd. Hoewel de lokale gemeenschap de bezetting overweldigend steunde, kloeg meer dan één bewoner over het ongedisciplineerde “gedrum” (naar verluid veroorzaakt door enkele drummers die, zelfs nadat de algemene vergadering enkele beperkingen opgelegd had, hun recht opeisten om waar en wanneer dan ook te kunnen drummen – eigenlijk een onbewuste echo van Michael Bloomberg’s la ville, c’est moi).

Sinds 17 september zijn er zoveel bewegingen ontsproten die allemaal onder de noemer Occupy opereren, die allemaal bij elkaar aanleunen in een myriade van protest, dat het onbezonnen werk is om er voorspellingen over te maken. Maar er is een goede kans dat de zich uitbreidende en moeilijk de kop in te drukken beweging in een leerproces zit, en dat ze meer te winnen dan te verliezen had bij het verlaten van het Zuccotti/Liberty kamp.

De stadsplanner Peter Marcuse, die een grote fan is van de beweging, waarschuwde al voor de verafgoding van “Zuccotti Park”. Hij onderscheidt liever 7 nuttige functies van de beweging:

1. Een confronterende functie, die “de strijd op het territorium van de vijand voert, om hem te confronteren en zijn operaties potentieel te verstoort”. Het territorium van de vijand betekent in ons geval “Wall Street”, waarvoor Zuccotti Park een duidelijk lanceerplatform was.
2. Een symbolische functie als een zichtbare getuigenis van een ander discours en wereldbeeld.
3. Een opvoedkundige functie, met debat en uitklaring over wat de 1% en de 99% nu eigenlijk betekent, en hoe de helse breuk tussen die 2 gegroeid is.
4. Een lijmfunctie, “die een gemeenschap van vertrouwen en engagement creëert, en die gemeenschappelijke objectieven nastreeft.”
5. Een paraplufunctie, die een ruimte creëert waarin tamelijk verscheidene groepen toch consistent kunnen samenwerken in de uitoefening van hun uiteindelijk consistente en elkaar versterkende doelstellingen. Die ruimte biedt een soort “politieke paraplu”, een organiserende basis voor een continue alliantie en niet enkel een tijdelijke coalitie van de onteigenden en ontevredenen.
6. Een activerende functie, die anderen inspireert om militanter te worden en scherper gemeenschappelijke doelstellingen en specifieke eisen na te streven, ruimte latend voor wederzijdse discussies tussen verschillende sympathiserende groepen en belangen. Hierbij worden evenementen georganiseerd in steun voor hervormingen die de ultieme veranderingen die Occupy nastreeft, dichterbij brengen.
7. Een voorbeeldfunctie, die door haar interne organisatie en procedures toont dat een andere vorm van democratie mogelijk is.

Hey, wie heeft ooit gezegd dat het organiseren van sociale bewegingen simpel of dwaas zou zijn?
Marcuse vervolgt te zeggen dat enkel de confronterende functie van de beweging Zuccotti Park als zodanig nodig had, en dan nog. Er moeten ontmoetingsplaatsen zijn waar mensen met verschillende capaciteiten en invalshoeken met elkaar van gedachten wisselen, en in contact blijven met elkaar. Zuccotti had daarvoor een aantal voordelen zoals de nabijheid van Wall Street, maar ook nadelen zoals het beperkte zonlicht: een prominente aanhanger van de beweging noemde het openlijk “het voorgeborchte van de hel”. Er zijn andere publieke plaatsen die even goed symbolische uitstraling hebben. (en eigenlijk was Zuccotti Park toen de bezetting op 17 september begon zelfs niet de eerste keuze, het was plan B.) Zoals Peter Marcuse het omschrijft, “de permanente bezetting van een specifieke plaats, de klok rond, kan leiden tot een aanbidding van die plaats, en de bezetting ervan wordt dan teveel een doel op zich, ten koste van andere acties en fundamentelere doelstellingen waarvoor de bezetting eigenlijk maar een uitvalsbasis zou moeten zijn.”

De “utopische”, socialistische voorbeeldfunctie kan immers op verschillende plaatsen gedijen. Nu de symboliek in de publieke opinie genesteld geraakt is, is één of andere vorm van kamp in de winter waarschijnlijk nog wel zinvol, maar dat “Plein van de Vrijheid (Liberty Square)” kan verplaatst worden; Zuccotti Park heeft geen patent op vrijheid. Het is in elk geval zinloos om te denken dat het leven in een tentenkamp een voorbeeld zou zijn voor de 99%. De 99% heft er integendeel meer nood aan en belang bij dat de beweging tot hen, en voor hen spreekt.

Alle oude vragen blijven prangend. Hoe zit het met eisen, programma’s, platforms? Hoe zal de beweging inspelen op een jaar van verkiezingen? Hoe zal ze omgaan met gewelddadige uitbarstingen? Hoe zal ze zich doorheen de tijd handhaven? Hoe zullen de leiders die zich hebben opgeworpen doorheen de bezettingen, hun vaardigheden cultiveren en aan alle druk kunnen weerstaan die de realiteit op die leiders zal leggen? Dat zijn geen problemen die zomaar gemakkelijk op te lossen zijn, volgens één of andere formule of handboek. Het blijven de essentiële vragen die in het hart van elke beweging kloppen; en het zijn, en blijven, onze zorgen.

Oorspronkelijke Engelstalige teks op salon.com

Vertaling: Fred

(1) Het onderhouden van relaties via Internet  gaat te nadele van face to face contacten. Sociale interactie via face to face  is niet alleen aangenamer en vollediger,face to face is is ook gezonder. Facebook bvb stimuleert narcisme.

(2) Dunbar kwam aan een gemiddeld maximum aantal  personen met wie een mens een bepaalde relatie kan onderhouden, onder de voorwaarde dat alle “deelnemers” hun best wilden doen om tot die kring te behoren. Andere antropologen na hem deden dezelfde vaststelling. De meest optimistische schatting is 290 gemiddeld, Dunbar zelf kwam uit bij  150 gemiddeld.

Via Internet, voornamelijk sociale netwerksites hebben mensen relaties met veel meer mensen. Het kan dus niet anders dan dat de inhoud van die relaties niet dezelfde is als deze in de reële wereld.

(3) Werken via Internet eist een zware tol voor onze privacy, een voorbeeld uit honderden.

(4) Conflicten in de virtuele wereld deinen uit en zijn niet oplosbaar in de virtuele wereld

(5) Aan de basis van de populariteit van netwerken zoals het telefoonnet of sociale netwerksites ligt een economisch principe, het netwerkeffect.

Een netwerkeffect is het effect dat ervoor zorgt dat een product of dienst meer waarde heeft voor iemand, naargelang er meer gebruikers zijn die hetzelfde product of de dienst al gebruiken. Dit betekent ook dat wanneer iemand van een product of dienst gebruik gaat maken, de waarde ervan voor huidige gebruikers zal toenemen of de potentie daartoe heeft.

De naam sociaal netwerk verbergt dus een deel van het verhaal. Van het telefoonnet heeft men nooit gezegd dat het sociaal was.

Na verloop van tijd als meer mensen in het netwerk stappen ontstaat er een bandwagon effect (groepsdenken). Positieve netwerkeffecten creëren een positieve terugkoppeling lus.

(6) Sociale Netwerksites zijn niet gratis, sociale interactie wel. Dat lijkt alleen maar zo Ze verdienen geld met reclame voor bedrijven. De bedrijven rekenen hun reclamekosten door aan hun klanten, wij dus. Telkens als we iets kopen waarvoor reclame gemaakt wordt op Sociale Netwerksites betalen we een taks om Sociale Netwerksite in stand te houden in stand te houden.

(7) Wij zijn geen klanten van Sociale Netwerksites. Onze aandacht, onze profielen, onze vriendennetwerken, zijn de producten die door Sociale Netwerksites verkocht worden aan hun werkelijke klanten, marketingbureaus en bedrijven.

(8) Het internet zit vol verborgen filters. Internet beschouwen als de reële wereld is zelfbedrog.

(9) De structuur van vele sociale netwerken is eerder hiërarchisch dan wel horizontaal.

(10) De ongelijkheid in de reële wereld vind je ook terug op Interenet. Er is nog altijd zoiets als een digitale kloof. Groepen bevatten personen met verschillende niveaus van net adaptatie, wat samenwerking bemoeilijkt. Digitale uitsluiting is een realiteit.

Digitaal activisme

Ook al vind je op Internet dezelfde ongelijkheid terug als in de reële wereld, dit is geen reden om het Internet niet te gebruiken in de strijd voor ontvoogding, integendeel.

Internet is het goedkoopste kanaal om informatie te verspreiden. Het kan omgevormd worden tot een kanaal langs waar mensen met elkaar kunnen samenwerken ook al bevinden ze zich in de fysische wereld mijlenver van elkaar.

Bovendien is het een ideaal middel om acties over het gehele land, zelfs over de hele wereld te synchroniseren.

Lees meer hierover on “On Synchrony, Technology and Revolutions: The Political Power of Synchronized Resistance.”

Het klassieke hiërarchische broadcast model is zeer kwetsbaar, neem de zender weg en je kanaal ligt plat. Many to many netwerken zijn veel moeilijker uit te schakelen.

Hoe kunnen samenwerken via internet?

(1) Door ons kritische vragen te stellen bij het werken met Internet en netwerksites.

(2) Door ons af te vragen of het om eenrichtingverkeer of tweerichtingsverkeer gaat.

(3) Door eenrichtingsverkeer te analyseren aan de hand van de structuur van het gebruik.

(4) Door onze privacy te beschermen

(5) Door het gebruik van sociale netwerksites tegenover collaboratieve tools af te wegen.

(6) Door digitale netwerken tegenover gemeenschappen in de reële wereld te stellen.

(7) Door digitale netwerken te gebruiken als verlengstuk van en hulpmiddel bij sociale contacten in de reële wereld.

(8) Door hiëarchie te vermijden in digitale netwerken maken we er many to many netwerken van en worden ze ook veel sterker dan het traditionele broadcasting model, one to many, dat gemakkelijk uit te schakelen is.

Voorbeelden van collaboratieve Tools

Delen van een agenda met Google Agenda
Samen aan een tekst werken met Titanpad
Afspraken maken met Doodle
Wereldwijde samenwerking via Ushahidi  (Video en uitleg)
Ushahidi werd ook gebruikt om een overzicht te maken van de wereldwijde actie op 15 october United for #Globalchange, zie http://map.15october.net/

Zie ook

On Synchrony, Technology and Revolutions: The Political Power of Synchronized Resistance

Democracy, Capitalisme and Techology